Balkan Express 2021 — day 4 (Η Χιονάτη στα Βαλκάνια)

Ημέρα τέταρτη (Κυριακή 3 Οκτωβρίου)

Ξημέρωσε Κυριακή, πλέον έχει αρχίσει η επιστροφή …

Κατεβαίνουμε στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για πρωινό, έχει ένα μπουφέ που έχει ότι τραβάει η όρεξη μας και αλμυρά και γλυκά …

Εννοείται ότι το πιάτο γέμισε 2 φορές …

Ήπιαμε και το καφεδάκι μας …

Φορτώσαμε τα μηχανάκια και πήγαμε στο κοντινότερο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό …

Με τον Βασίλη πεταχτήκαμε και μια βόλτα μέχρι το κέντρο της πόλης μπας και βρούμε κάνα μαγαζί ανοιχτό να πάρουμε τίποτα αναμνηστικά, αλλά μάταια ήταν πολύ νωρίς και τα πάντα ήταν κλειστά …

Επιστρέψαμε προς το βενζινάδικο όπου συναντήσαμε και αρκετούς από τους υπόλοιπους …

Μπήκαμε στην ουρά του τρένου …

Περάσαμε πάλι από τα όρια του Durmitor και μπορέσαμε να το δούμε με το φως της μέρας, άλλος ένας προορισμός που θα πρέπει να επισκεφθώ ξανά …

Μπαίνουμε στο τούνελ και βλέπουμε το κουφάρι ενός ζώου …

Ήταν το κουτάβι που πετάχτηκε εχθές μπροστά μου μέσα στο τούνελ και παραλίγο να το πατήσω …

Το συζητάγαμε με τον Βασίλη το προηγούμενο βράδυ ότι δεν θα την έβγαζε καθαρή και δυστυχώς δεν τα κατάφερε …

Λίγο πιο κάτω σταματήσαμε και άρχισαν οι διαβουλεύσεις για την διαδρομή της μέρας …

Στόχος ήταν να κοιμηθούμε στην Καστοριά το βράδυ, οπότε προβλέπονταν πολλές ώρες οδήγησης …

Τα παιδιά που είχαν κάνει τον μεγάλο κύκλο εχθές είχαν βγάλει τους ενδιάμεσους προορισμούς από την διαδρομή μέχρι τα Σκόδρα στην Αλβανία οπότε θα πήγαιναν από την συντομότερη διαδρομή …

Ο Βασίλης ο Νίκος και εγώ αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε την διαδρομή ως είχε και δεν το μετανιώσαμε καθόλου …

Οπότε χωριστήκαμε από τους υπόλοιπους …

Μπροστά πήγαινε ο Νίκος αρχικά, ακολουθούσε ο Βασίλης και τελευταίος εγώ …

Πιάσαμε ένα ωραίο χαλαρό τουριστικό ρυθμό και κάναμε και στάσεις για φωτογραφίες για πρώτη φορά …

Ο δρόμος ήταν ορεινός, στενός χωρίς διαγραμμίσεις οπότε οι ταχύτητες ήταν μικρές και έτσι υπήρχε ο χρόνος να χαζεύουμε το τοπίο …

Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι και στο πιο απόμερο ορεινό χωριό έβλεπα μικρά παιδιά να παίζουν, νοικοκυρές να έχουν απλώσει την μπουγάδα τους και γενικά νέους ανθρώπους, σε αντίθεση με τα δικά μας ορεινά χωριά (και όχι μόνο) που βλέπεις μόνο ηλικιωμένους και τα οποία χρόνο με τον χρόνο ερημώνουν …

Ανεβαίναμε βουνά, κατεβαίναμε βουνά …

Χαμένοι μέσα σε καταπράσινους δρόμους με ελάχιστη κίνηση …

Κάναμε και μια στάση για ένα καφέ με καταπληκτική θέα …

Αν δεν κάνω λάθος ήταν ο πρώτος καφές που δεν τον ήπιαμε σε βενζινάδικο!!!

Το Μαυροβούνιο είναι πανέμορφο και αξίζει να το επισκεφθεί κάποιος, αν και είδα ένα μικρό μέρος μόνο θα ήθελα να το επισκεφθώ ξανά στο μέλλον και να χαθώ μέσα στους ορεινούς του δρόμους …

Συνεχίζουμε μετά το καφεδάκι μας με κατεύθυνση προς τον συνοριακό σταθμό Vermosh-Guci μεταξύ του Μαυροβούνιου και της Αλβανίας …

Φτάνουμε, ρωτάμε αν μπορούμε να βγάλουμε φωτογραφίες και μας το επιτρέπουν (σε αντίθεση με την Βοσνία)

Με συνοπτικές διαδικασίες περνάμε τα σύνορα και μπαίνουμε στην Αλβανία …

Επόμενος σταθμός είναι τα Σκόδρα που πιθανόν να συναντηθούμε με τους υπόλοιπους.

Με το που μπαίνεις στην Αλβανία το καταλαβαίνεις …

Η άσφαλτος έχει τα θέματα της …

Κυκλοφορούν αδέσποτα ζωάκια (Μιλάμε για γουρουνάκια, πάπιες, χήνες κτλ) …

Επίσης κυκλοφορούν πολύ πιο ακριβά αυτοκίνητα σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες των Βαλκανίων …

Δεν βλέπουμε την πινακίδα για τα Σκόδρα (δεν υπήρχε) και συνεχίζουμε ευθεία φτάνουμε στο χωριό Vermosh (το οποίο είναι και το βορειότερο χωριό της Αλβανίας ) και η άσφαλτος τελειώνει …

Σταματάμε και αρχίζουμε να ψάχνουμε προς τα που θα πάμε …

Ο Βασίλης ρώτησε μια παρέα που κάθονταν σε κάτι που έμοιαζε με καφενείο και μας ενημέρωσαν ότι πρέπει να πάμε προς τα πίσω (και στο βορειότερο σημείο της Αλβανίας θα βρεις κάποιον να μιλάει Ελληνικά) .

Μπορεί το χωριό να είχε χωματόδρομους αλλά η Mercedes ήταν παντού …

Αναστροφή και φτάνοντας στην μοναδική διχάλα του δρόμου βλέπουμε ότι υπήρχε πινακίδα αλλά μόνο από το ρεύμα που έρχεται από το Vermosh και όχι στην πλευρά που έρχεται από τα σύνορα …

Δεν πειράζει ήταν μικρή παράκαμψη και το χωριό καθώς και το τοπίο ήταν όμορφο …

Ξεκινάμε την ανάβαση των Αλβανικών Άλπεων το τοπίο είναι πανέμορφο και η άσφαλτος δεν είναι κακή …

Φτάνουμε στο πιο ψηλό σημείο και αρχίζουμε την κατάβαση, περνάμε και μερικά χωριουδάκια μέχρι που φτάνουμε στο Rrapsh serpentine pass !!!

Τι δρόμος είναι αυτός με καταπληκτική ασφαλτόστρωση … 

Ο Βασίλης εξαφανίζεται, τον χάνουμε, δεν μπορούμε να τον προφτάσουμε …

Συνεχίζουμε την ανάβαση σε αυτό το καταπληκτικό πάσο και βλέπω τον Νίκο να κόβει ρυθμό και έτσι τον φτάνω …

Έχει κουραστεί …

Συνεχίζουμε μαζί την ανάβαση σε χαλαρότερους ρυθμούς …

Στην κορυφή έχει μια καντίνα και ο Βασίλης μας περιμένει εκεί …

Με το που βγαίνω από την άσφαλτο στο χωμάτινο “πάρκινγκ” ο μπροστά τροχός της Χιονάτης πατάει μια πέτρα και γλιστράει …

Η Χιονάτη μπατάρει στα δεξιά και προσπαθώ να την συγκρατήσω …

Βάζω όλες μου τις δυνάμεις και τα καταφέρνω να την συγκρατήσω λίγο πριν πέσει …

Τα χρειάστηκα, έφτασε πάρα πολύ κοντά στο να ξαπλώσει …

Παρκάρω την Χιονάτη και ξεκαβαλάω, το τοπίο είναι απίστευτο …

Αλλά αρχικά το ενδιαφέρον είναι στην κατάσταση του Νίκου …

Μια πορτοκαλάδα τον συνεφέρει …

Εκεί πιάνουμε κουβέντα εκτός από τον ιδιοκτήτη της καντίνας καθώς και με άλλους Αλβανούς οι οποίοι έχουν περάσει από την Ελλάδα και μιλάμε στα Ελληνικά …

Υπάρχει και ένας νότιο Αφρικανός που μένει στις ΗΠΑ με ένα ΚΤΜ, ο οποίος ταξιδεύει μόνος του τα Βαλκάνια και κατασκηνώνει όπου τον πιάσει η νύχτα η σε κάμπινγκ, θα έβαζε άνω τελεία στο ταξίδι του σύντομα από ότι μου είπε για να επιστρέψει στις ΗΠΑ και του χρόνου θα συνέχιζε …

Τρώμε και ένα σάντουιτς, χαζεύουμε το απίστευτο τοπίο και δεν μπορούμε να το πιστέψουμε …

Όπως χαζεύουμε τον δρόμο βλέπουμε 2 βέσπες να τον ανεβαίνουν …

Δεν αργούν να κάνουν την ανάβαση, ανταλλαγή χαιρετισμών και ήρθε και η ώρα μας να συνεχίσουμε το ταξίδι μας …

Αρχίζουμε την κατάβαση προς τα Σκόδρα πρέπει να μας πήρε καμιά ώρα …

Σταματάμε για τον πρώτο ανεφοδιασμό της ημέρας καθώς και για άλλον ένα καφέ, πριν φτάσουμε στην πόλη.

Βλέπουμε ότι το να φτάσουμε Καστοριά θα είναι δύσκολο …

Οι υπόλοιποι έχουν φτάσει ήδη στα Τίρανα από ότι μαθαίνουμε …

Καβαλάμε τις μηχανές μας και βάζουμε στόχο τα Τίρανα …

Περνάμε έξω από τα Σκόδρα …

Βλέπουμε την λίμνη από απόσταση …

Έχει κίνηση, αρκετή κίνηση …

Μπροστά ο Βασίλης, πίσω ο Νίκος και ακολουθώ και εγώ …

Ο Βασίλης ξεκινάει να προσπερνάει την ουρά με τα αυτοκίνητα, ακολουθεί ο Νίκος και εγώ με την σειρά μου …

Τον έβλεπα όμως λίγο διστακτικό, υπέθεσα ότι είχε στο μυαλό του και εμάς για το άν θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε η όχι …

Οπότε για να τον βοηθήσω περνάω μπροστά και αρχίζουν να με ακολουθούν και ο Βασίλης και ο Νίκος …

Οι οδηγοί στην Αλβανία είναι απρόβλεπτοι, λειτουργούν χωρίς κανόνες …

Αν δουν λακκούβα προσπαθούν να την αποφύγουν χωρίς να τους νοιάζει που βρίσκονται τα υπόλοιπα οχήματα, δίπλα τους απέναντι τους …

Το μόνο που προέχει είναι να μην πέσουν στην λακκούβα …

Κάνουμε άλλη μια στάση για ξεμούδιασμα.

Ο Βασίλης μπαίνει πάλι μπροστά και ακολουθούμε ο Νίκος και εγώ …

Η κίνηση είναι απίστευτη τα πάντα έχουν σταματήσει …

Η ουρά των αυτοκινήτων πρέπει να ξεπέρναγε τα 30χλμ

Τέτοια ουρά έχω να δώ από εκλογές στην Ελλάδα την δεκαετία του 80 …

Λίγο πριν φτάσουμε στα Τίρανα ανακαλύπτουμε και τον λόγο της κίνησης …

Μια θεριζοαλονιστική μηχανή κινούταν πάνω στην εθνική οδό …

Πλέον τα είχαμε δεί όλα …

Καλά είπα για δεκαετία του 80 στην Ελλάδα …

Τότε τα κάναμε και εμείς αυτά …

Ένα ταξίδι στην Αλβανία δείχνει στους μεγαλύτερους (αυτούς που έχουν αναμνήσεις από την δεκαετία του 80 και πιο πίσω) πόσο έχει εξελιχθεί η χώρα μας σε κάποιους τομείς …

Έχει σουρουπώσει φτάνουμε Τίρανα 

Μου έχει κάνει εντύπωση ότι στα χωριά καθώς και στα προάστια οι μαντρότοιχοι είναι το ίδιο ψηλοί με τα σπίτια …

Όσο είχε φως στα προάστια των Τιράνων, έβλεπα μόνο άντρες στα καφενεία και οι γυναίκες να κυκλοφορούν με συνοδεία …

Η νύχτα μας βρίσκει να προσπαθούμε να διασχίσουμε την πόλη τον Τιράνων …

Έχει και εδώ απίστευτη κίνηση, άναρχη κίνηση …

Η εθνική οδός από τα Τίρανα προς την Κορυτσά είναι σύγχρονη μέχρι το Ελβασάν.

Στο οποίο κάνουμε μια σύντομη στάση να ξεμουδιάσουμε, να πιούμε λίγο νερό και να φάμε κάτι μπισκότα που κουβαλούσαμε μαζί μας …

Οδηγάμε από το πρωί ασταμάτητα και η κούραση έχει αρχίσει να συσσωρεύεται …

Το να φτάσουμε Καστοριά φαντάζει από δύσκολο έως αδύνατο αλλά είμαστε αποφασισμένοι να το επιτύχουμε αν χρειαστεί …

Καταφέρνουμε να έρθουμε σε τηλεφωνική επαφή και με τους υπόλοιπους και μαθαίνουμε ότι τελικά θα διανυκτερεύσουμε στο Πόγραδετς …

Νομίζω ότι και οι 3 νιώσαμε μια ανακούφιση όταν το μάθαμε …

Ξεκινάμε προς το Πόγραδετς μετά την σύντομη στάση στην άκρη του δρόμου …

Για άλλη μια φορά βρισκόμαστε να οδηγούμε στην νύχτα …

Για μένα είναι τα πιο κουραστικά χιλιόμετρα, το φανάρι της Χιονάτης δεν επαρκεί και στις στροφές απλά δεν υπάρχει …

Αυτό είναι ένα θέμα που θα πρέπει να το δώ στο μέλλον …

Ανεβαίνουμε, κατεβαίνουμε, στρίβουμε, ξαναστρίβουμε αλλά μες στο σκοτάδι δεν βλέπεις τίποτα μόνο τον δρόμο μπροστά σου για κάποια μέτρα …

Φτάνουμε στο Πόγραδετς, ο δρόμος περνάει δίπλα από την λίμνη και είμαι σίγουρος για να μην πώ βέβαιος ότι θα ήταν πολύ όμορφα να τον περνάς την μέρα …

Βρίσκουμε το ξενοδοχείο, παρκάρουμε και ανεβαίνουμε στα δωμάτια …

Τακτοποιούμε στα γρήγορα τα πράγματα και κατεβαίνουμε στο εστιατόριο …

Είμαστε οι τελευταίοι που φτάσαμε …

Μίας και η κουζίνα έκλεινε σε λίγο παράγγειλα και για τον Βασίλη και τον Νίκο …

Τρώμε το δείπνο μας, μια μακαρονάδα …

Συζητάμε για κάμποση ώρα με τους υπόλοιπους και μετά βγαίνουμε  να περπατήσουμε στην πόλη …

Ένα από τα παιδιά από την Χαλκίδα μας έδωσε την ιδέα να χρησιμοποιήσουμε τις καρέκλες μασάζ που υπήρχαν στην ρεσεψιόν …

Κάνουμε ψιλά στο περίπτερο απέναντι και ξεκινάμε την βόλτα μας στην πόλη …

Είναι όμορφη τουλάχιστον από αυτό που μπορούμε να δούμε σε μια σύντομη βόλτα την νύχτα …

Μου θυμίζει αρκετά Τουρκία μπορώ να πώ … 

Η βόλτα στην πόλη με κουβεντούλα ήταν αρκετά χαλαρωτική και το καλύτερο ήρθε στο ξενοδοχείο …

Ο Βασίλης και ο Νίκος δεν είχαν ξανακάτσει σε καρέκλα μασάζ …

Οπότε δεν ήξεραν και για την έκπληξη που σου κάνει η καρέκλα  …

Πάντως το μασάζ ήταν ότι χρειαζόμασταν και οι τρεις μετά από όλες αυτές τις ώρες στην σέλα …

Η νύχτα έκλεισε με ένα ζεστό ντουζάκι και ένα βαθύ ύπνο …

Στο μυαλό έπαιζαν όλες οι εικόνες που είδαμε σήμερα …

Τα παιδιά να κάνουν ποδήλατο πάνω στο βουνό …

Νέους ανθρώπους να οργώνουν με άροτρο που το σέρνει άλογο στην βουνοπλαγιά …

Μπουγάδα απλωμένη σε σπιτάκια σε ξεχασμένα χωριά …

Το απίστευτο πάσο και η ομορφιά του άγριου τοπίου στην Βόρεια Αλβανία …

Το χάος στους δρόμους της …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: