Balkan Express 2021  — Day 3 (Η Χιονάτη στα Βαλκάνια)

Ημέρα τρίτη (Σάββατο 2 Οκτωβρίου)

Ξημερώνει πρωί Σαββάτου, πρωινό θα περνάμε εκτός ξενοδοχείου …

Κατά τις 7 κατεβήκαμε κάτω, ένας οπτικός έλεγχος ότι οι μηχανές είναι εντάξει και κατευθυνόμαστε προς την πλατεία του Ζλάτιμπορ …

Είναι αρκετά πρωί τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά, χαζεύουμε λίγο τα συντριβάνια και ψάχνουμε να δούμε σε ποιο μαγαζί έχουν μαζευτεί οι υπόλοιποι …

Συναντιόμαστε και με άλλα παιδιά που ψάχνουν το μαγαζί, ανάμεσα τους και ο νεότερος της παρέας, ένα παλικαράκι από την Χαλκίδα μές στην τρέλα …

Αρχίζει να χορεύει στό κέντρο της πλατείας …

Οι σερβιτόροι από τα διάφορα μαγαζιά καθώς και οι διάφοροι περαστικοί έχουν βγει έξω και παρακολουθούν τον “τρελό” Έλληνα …

Έχει την τρέλα της νεότητας η οποία χάνεται όσο περνούν τα χρόνια …

Ελπίζω και εύχομαι να μην την χάσει πότε …

Βρίσκουμε το μαγαζί, καθόμαστε παραγγέλνουμε καφέ και μια ομελέτα μαζί με τον Βασίλη και την μοιραζόμαστε …

Τα πειράγματα δίνουν και παίρνουν, είναι η μέρα όπου θα αποφασίζονταν η τελική διαδρομή …

Θα πηγαίναμε ανατολικά προς Ρουμανία ή δυτικά προς Βοσνία και Μαυροβούνιο …

Όλοι προτείνουν μια διαδρομή …

Αλλά τελικά ο Στέργιος μας επαναφέρει στην τάξη και η διαδρομή μοιράζεται με συνοπτικές διαδικασίες …

Θα πηγαίναμε δυτικά …

Επιστροφή στο ξενοδοχείο, φορτώνουμε τις μηχανές, θα πρέπει να γίνει μια στάση για να κάνουν τεστ όσοι χρειάζεται για να μπορέσουμε να περάσουμε τα επόμενα σύνορα …

Ενημερώνω τον Στέργιο ότι με τον Βασίλη θα ξεκινήσουμε την διαδρομή και θα βρεθούμε στον δρόμο …

Στάση για ανεφοδιασμό και ξεκινάμε …

Στο gps ο Βασίλης έχει βάλει τον επόμενο προορισμό, τα βουνά Τάρα …

Ξεκινάμε οι δυό μας και ακολουθούμε τις οδηγίες του gps το οποίο μας κατευθήνει σε ένα δασωμένο δρόμο, ψιλοκαταστρεμένο …

Σταματάμε με την εντύπωση ότι πάμε λάθος, δεν έχουμε σήμα στο κινητό …

Επιστρέφουμε πίσω μέχρι τα τελευταία σπίτια που είχαμε δει, σίγουροι ότι εκεί θα είχαμε σήμα …

Όντως βρήκαμε το σήμα που ψάχναμε, τελικά σωστά πηγαίναμε …

Αναστροφή για άλλη μια φορά λοιπόν και τώρα που είμασταν σίγουροι ότι πηγαίναμε σωστά μας φάνηκε η διαδρομή πιο σύντομη …

Ανεβαίνουμε τον δασωμένο δρόμο ο οποίος είναι γεμάτος λακούβες και ξαφνικά μια έκπληξη …

Ήταν σαν να τηλεμεταφερθήκαμε στην Ελβετία …

Εδώ έγιναν και οι πρώτες στάσεις για φωτογραφίες στην Ελβετία της Σερβίας …

Σύντομα αρχίζουν να μας φτάνουν και οι υπόλοιποι, τους αφήνουμε να περάσουν μπροστά …

Τελικά μαζευόμαστε όλοι στην λίμνη Ζαοβινε …

Κινούμαστε σε σχετικά καταεστραμένους ασφαλτόδρομους σκεπασμένος από δέντρα, είναι πανέμορφη η διαδρομή και ούτε οι ανωμαλίες του δρόμου μπορούν να χαλάσουν το συναίσθημα …

Υπάρχει ένα θέμα με την πλοήγηση, χανόμαστε, ξαναβρισκόμαστε, ξαναχανόμαστε …

Τελικά βάζουμε σαν προορισμό τα σύνορα με την Βοσνία στο Κότρομαν και κατευθυνόμαστε προς τα εκεί …

Φτάνοντας στα σύνορα τα οποία είναι σε ένα δασωμένο με έλατα φαράγγι το οποίο σου κόβει την αναπνοή 

Φτάνουμε στα σύνορα, τα περνάμε και μαζευόμαστε στο πρώτο βενζινάδικο για ανεφοδιασμό και καφέ …

Ξεκινάμε τελευταίοι με τον Βασίλη δεν βιαζόμαστε, απολαμβάνουμε την διαδρομή, ρουφάμε τις εικόνες …

Κινούμαστε προς το Βίσεγκραντ, η διαδρομή είναι παράλληλη με τον ποταμό Ρζαβ.

Φτάνουμε και αναζητούμε την γέφυρα να περάσουμε απέναντι …

Την είχαμε προσπεράσει χωρίς να την δούμε …

Μικρό το κακό, αναστροφή, την βρίσκουμε και περνάμε στην απέναντι πλευρά του Δρίνου ποταμού …

Η διαδρομή ακολουθεί τον ποταμό και είναι μια στριφτερή διαδρομή με πολύ καλή άσφαλτο και αρκετά τούνελ, τα οποία τα περισσότερα δεν είναι φωτισμένα και τα μάτια θέλουν κάποια δευτερόλεπτα να συνηθίσουν την διαφορά μεταξύ του φωτός και του σκότους, το γεγονός ότι φοράμε και οι δύο γυαλιά ηλίου δεν βοηθάει την κατάσταση και τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα όταν συναντούσαμε αντίθετα διερχόμενο αυτοκίνητο …

Έχουμε πιάσει ρυθμό με τον Βασίλη και κινούμαστε αρκετά πιο γρήγορα (εννοώ ότι μπορώ να ακολουθήσω πιο γρήγορο ρυθμό …)

Η διαδρομή είναι εθιστική και την απολαμβάνουμε …

Βλέπω πινακίδα προς Σεράγεβο. Λές λέω …

Αλλά δυστυχώς στρίβουμε και διασχίζουμε το Γκοράζτε, θα πρέπει κάποια στιγμή να επιστρέψω και να το επισκεφτώ …

Συνεχίζουμε και ο δρόμος είναι ένας ορεινός χωρίς διαγραμίσεις με αρκετά κακό οδόστρωμα και με κάποια αρκετά χωμάτινα κομμάτια …

Το θηρίο του Βασίλη δεν δείχνει να καταλαβαίνει σε αντίθεση με το σφιχτό στήσιμο της Χιονάτης η οποία δυσανασχετεί …

Συνεχίζουμε να κινούμαστε παράλληλα με τον Δρίνο ποταμό και φτάνουμε στα σύνορα μεταξύ Βοσνίας – Ερζεγοβίνης και Μαυροβουνίου …

Η υπάλληλος από την πλευρά της Βοσνίας μας απαγορεύει να βγάλουμε φωτογραφία κάτω από την πινακίδα της Βοσνίας …

Διασχίζουμε την γέφυρα και μπαίνουμε στο Μαυροβούνιο, συναντάμε και την υπόλοιπη ομάδα η οποία πέρναγε τα σύνορα και στην συνέχεια σταμάταγε σε ένα καφενείο …

Περάσαμε με την σειρά μας και εμείς τα σύνορα και σταματήσαμε στο καφενείο για ένα καφέ (κάτι σαν ελληνικό) και ένα τοπικό σάντουιτσ …

Η σερβιτόρα μας ήταν ένα χαριτωμένο 10χρονο κοριτσάκι με ένα τεράστιο χαμόγελο …

Εντύπωση μου έκανε ότι δεν υπήρχε κοντά κάποιο χωριό ή κάποια πόλη, κάτι το οποίο το είδα αρκετές φορές, σπίτια και οικογένειες να ζούνε μακριά από κάποιο μικρό η μεγάλο αστικό κέντρο …

Ήταν ήδη απόγευμα και έπρεπε να συνεχίσουμε άν θέλαμε να φτάσουμε στον προορισμό μας μες στην ημέρα …

Το κοριτσάκι και η μητέρα του περίμεναν και μας χαιρετούσαν έναν έναν καθώς φεύγαμε και φυσικά και εμείς ανταποδίδαμε τον χαιρετισμό …

Η μεγαλύτερη έκπληξη της ημέρας με περίμενε …

Η διαδρομή ήταν παράλληλη με τον ποταμό Πίβα, είναι και διαδρομή βγαλμένη από την φαντασία του κάθε μοτοσικλετιστή και μπορώ να πώ ότι είναι ή καλύτερη διαδρομή που έχω περάσει μέχρι στιγμής …

Είναι ένας δρόμος με αρκετή καλή άσφαλτο, ωραίες στροφές και τα άπειρα τούνελ δημιουργούν ένα απόκοσμο συναίσθημα που σε συνεπαίρνει και σε ταξιδεύει σε άλλες εποχές και ίσως και σε άλλον κόσμο …

Το ίδιο εκστασιασμένος είναι και ο Βασίλης …

Θυμίζει πολύ τον δρόμο από την Αργιθέα για την Άρτα αλλά φαρδύτερος με καλύτερο οδόστρωμα και με τούνελ που δεν τελειώνουν …

Ούτε εγώ θέλουν να τελειώσουν και τα τούνελ και η διαδρομή …

Περάσαμε αυτήν την διαδρομή με το τελευταίο φως της μέρας, δεν θέλω να φανταστώ πόσο δύσκολη θα ήταν να την περάσεις νύχτα …

Αυτό και αν θα ήταν εμπειρία …

Έχει νυχτώσει για τα καλά πλέον οπότε το υπόλοιπο της διαδρομής γίνεται διαδικαστικό …

Κρίμα γιατί είμαι σίγουρος ότι θα ήταν εξίσου ενδιαφέρων …

Ο προορισμός μας είναι η πόλη Ζάμπλιακ μέσω των υψιπέδων του Ντορμιτορ …

Έχουμε ανέβει ψηλά και αρχίζουμε την κατάβαση σε ένα στενό δρόμο όλο φουρκέτες και οι διασταυρώσεις με άλλα αυτοκίνητα και ιδιαίτερα με φορτηγά και λεωφορεία κάνουν το όλο θέμα αρκετά δύσκολο …

Το θέμα με την δέσμη του προβολέα της Χιονάτης δεν βοηθάει καθόλου και με κουράζει απίστευτα …

Παρακάλαγα να τελειώσει …

Κάποια στιγμή τελειώνει και αρχίζουμε εκ νέου την ανάβαση αλλά πλέον ο δρόμος μετά το Σαβνίκ είναι φαρδύτερος και με καλύτερη ασφαλτόστρωση …

Ο Βασίλης αρχίζει να απομακρύνεται, καταβάλω προσπάθειες να τον φτάσω άλλα όσο περνάει η ώρα και στροφή την στροφή τον χάνω …

Έχω σοβαρό θέμα με τον φωτισμό την νύχτα …

Περνάμε το υψίπεδο του Ντορμίτορ και φτάνουμε στην πόλη Ζαμπλιακ και για άλλη μια φορά ψάχνουμε για το ξενοδοχείο …

Ένα τηλέφωνο στον Γιώργο και μαθαίνουμε ότι αυτοί θέλουν τουλάχιστον άλλη μια ώρα για να φτάσουν …

Παραξενευτήκαμε μιας και είχαμε φύγει τελευταίοι από την τελευταία στάση στα σύνορα και δεν τους συναντήσαμε ξανά …

Τελικά απαντάει ο Ηλίας το τηλέφωνο του Στέργιου και μας ενημερώνει για το όνομα του ξενοδοχείου …

Φτάνουμε και καθόμαστε μαζί με τον Στέργιο και τον Ηλία οι οποίοι έφτασαν πριν δύσει ο ήλιος …

Πρόλαβαν να περάσουν μέσα απο το Ντορμιτορ και να το δουν …

Εκεί μαθαίνουμε ότι οι υπόλοιποι δεν τους ακολούθησαν σε μια διασταύρωση αλλά συνέχισαν με αποτέλεσμα να κάνουν ένα κύκλο δύο ωρών …

Παραγγέλνουμε κρασί και αράζουμε περιμένοντας και τους υπόλοιπους να έρθουν …

Έρχονται φανερά εκνευρισμένοι από τον κύκλο που έκαναν λόγω του λάθους τους …

Αράζουν όλοι στα παρακείμενα τραπέζια …

Παραγγέλνουμε κάποια τοπικά εδέσματα και σβήνουμε την πείνα μας καθώς και τη δίψα μας με κόκκινο κρασί …

Ο Γιώργος έχει γενέθλια οπότε κανονίζεται στα γρήγορα και του φτιαχνουμε μια πρόχειρη τούρτα (ένα κομμάτι γλυκό) και επειδή δεν υπήρχε κάποιο κερί χρησιμοποιήσαμε ένα κερί λαδιού από τα διακοσμητικά που υπήρχαν στον χώρο …

Αφού του τραγουδήσαμε και του ευχηθήκαμε σιγά σιγά όλοι μας αποτραβηχτήκαμε στα δωμάτια μας …

Ήταν η πιο κουραστική μέρα μέχρι στιγμής σε αυτό το ταξίδι μα συνάμα και η πιο όμορφη …

Γέμισα εικόνες απίστευτες και σίγουρα θα ήθελα να επιστρέψω σε αυτό το μέρος …

2 σκέψεις σχετικά με το “Balkan Express 2021  — Day 3 (Η Χιονάτη στα Βαλκάνια)

  1. Οι φωτογραφιες εξαιρετικες. Εβαλα σημαιακια στο χαρτι για να μπορεσω καποια στγμη να περασω κι εγω απο κει!!

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: