Αττικό – Βοιωτία με το Imperiale

Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου.

Ένα από τα “μειονεκτήματα” του να ταξιδεύεις με ένα μηχανάκι με χαμηλή ιπποδύναμη είναι ότι το μυαλό μπορεί να ταξιδεύει παράλληλα με το σώμα, πιθανώς και σε διαφορετικούς προορισμούς …

Ξεκινάς την βόλτα όλο χαρά και όσο περνάει η ώρα βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στις σκέψεις σου …

Δύσκολος μήνας ο Αύγουστος, ότι σχέδια κάναμε για βόλτες και ταξίδια δεν πραγματοποιήθηκαν …

Τελικά πρέπει να ζοριστείς για να εκτιμήσεις πρόσωπα, πράγματα, καταστάσεις …

Χρειάστηκε να αρρωστήσω (ελαφριά ευτυχώς) για να καταλάβω ποιοι είναι οι σημαντικοί άνθρωποι που θα ήθελα να έχω στην ζωή μου και τι πραγματικά μου έλειψε …

Οι 10 μέρες της απομόνωσης με έκαναν να δώ τα πράγματα διαφορετικά η μάλλον να δω την πραγματικότητα  …

Αλλά αυτή είναι μία άλλη κουβέντα …

Και η Bella είναι μια τέτοια μηχανή, ικανή να ταξιδέψει σώμα και μυαλό σε άλλες εποχές, πρόθυμη να σε βοηθήσει να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια τάξη ή να σε αποδιοργανώσει τελείως …

Μετά το τέλος της προσωπικής καραντίνας ήθελα να πάω μια βόλτα χωρίς ιδιαίτερο προορισμό, έτσι και αλλιώς ότι σχεδίασα δεν έκατσε οπότε ποιος ο λόγος για σχέδια , όπου μας βγάλει ο δρόμος …

Έπρεπε να γράψω χιλιόμετρα με την Bella για να πάμε για το πρώτο σέρβις στα 1000 χλμ …

Θέλαμε καμιά 300αρια ακόμα …

Το ρεζερβουάρ ήταν γεμάτο πριν από την καραντίνα και η Bella περίμενε υπομονετικά να τελειώσει για να την πάω βόλτα …

Δεν υπήρχε κάποιος λόγος να ξεκινήσω νωρίς η να επιστρέψω κάποια συγκεκριμένη ώρα οπότε αφέθηκα και όλα έγιναν όπως έπρεπε χωρίς άγχος χωρίς προβληματισμούς χωρίς σχέδια …

Βάζω σε ένα σακίδιο 1 θερμός με κρύο νερό, ένα σπαστό καφεδάκι, ξηρούς καρπούς και την φωτογραφική μηχανή.

Βάζω μπροστά την Bella και ξεκινάω …

Δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση για Κυριακή “πρωί”, τι πρωί κοντεύει να μεσημεριάσει …

Είμαστε ακόμα στο στρώσιμο και ακολουθούμε το πρωτόκολλο του κατασκευαστή, τα πρώτα 1000 χλμ μέχρι 4000 στροφές, τα επόμενα 500 μέχρι 4500 στροφές και από κει και μετά το ανοίγεις σταδιακά …

Σε αυτές τις στροφές έχουμε γύρω στα 90χλμ στο κοντέρ, υποψιάζομαι ότι είναι λιγότερα από αυτά που δείχνει αλλά δεν το έχω μετρήσει, δεν ξέρω αν θα το κάνω καν, άν έχει νόημα …

Περνάμε την Ελευσίνα και βγαίνουμε στην έξοδο της Μάνδρας για την παλιά εθνική Αθηνών – Θήβας …

Δεν αργούμε να φτάσουμε στα καμμένα …

Και η μαυρίλα που αντικρίζουμε μαυρίζει και την ψυχή μας …

Είναι απίστευτη η καταστροφή που έχει γίνει …  

Πλησιάζοντας στα Παλαιοκούνδουρα μου κάνει εντύπωση μια δράση μαζέματος σκουπιδιών από το πλάι του δρόμου, κάθε λίγα μέτρα και μια γεμάτη σακούλα σκουπιδιών …

Είναι απίστευτη η ποσότητα σκουπιδιών που υπάρχει στην άκρη του δρόμου …

Δεν ξέρω αν υπήρχε και πριν η δημιουργήθηκε κατά την κατάσβεση ή εγώ δεν τα έβλεπα πριν …

Αλλά τώρα με ενοχλούν …

Δεν μπορώ να το πιστέψω, πλαστικά μπουκάλια νερού, κουτάκια αναψυκτικών, μπύρες, ποτήρια καφέ και ότι άλλο μπορείς να φανταστείς …

Τι είδους όντα είναι αυτά που ανοίγουν το παράθυρο και τα πετάνε έξω …

Που ζουν …

Είπαμε οι αργές ταχύτητες δεν βοηθούν …

Τα μάτια σκανάρουν τις άκρες του δρόμου και παντού εντοπίζουν σκουπίδια …

Αποκαΐδια και σκουπίδια, θλιβερό θέαμα …

Και μέσα σε όλα αυτά βλέπεις ανθρώπους να μαζεύουν τον χαμό, μικρά παιδιά, μεγάλους, άνδρες, γυναίκες, να μαζεύουν τα σκουπίδια των άλλων, των ανεγκέφαλων!

Βλέποντας αυτό, μου δίνει ελπίδες ότι ίσως ένα καλύτερο αύριο θα ξημερώσει …

Ίσως αργήσει λίγο να έρθει, θα πρέπει τα “όντα” να εγκαταλείψουν τον μάταιο τούτο κόσμο πρώτα …

Αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία λένε …

Συνεχίζουμε το δρόμο μας, το καμένο τοπίο εναλλάσσεται με κάποια μικρά σημεία που δεν έχουν καεί, σαν οάσεις μέσα στην έρημο …

Φτάνουμε στην διασταύρωση για τις Πλαταιές και στρίβουμε, δεν σταματάμε στο χωριό, περνάμε από έξω …

Παρόλο που υπάρχει ένας καλός φίλος, μόλις βγήκα από την καραντίνα …

Συνεχίζουμε προς Καπαρέλλι και κάνουμε μια στάση για φωτογραφίες, από εκεί συνεχίζουμε προς τα Λεύκτρα.

Σταματήσαμε για φωτογραφίες στο μνημείο για την ιστορική μάχη μεταξύ των Θηβαίων και των Λακεδαιμονίων.

Δίπλα μας πέρναγε το κανάλι 

Μία κοίταζα το κανάλι μία τον χωματόδρομο δίπλα του και μία την άσφαλτο …

Μια γρήγορη ματιά στον χάρτη και η απόφαση δεν άργησε να παρθεί …

Συνέχισα από τον χωματόδρομο δίπλα στο κανάλι και στην συνέχεια σε κάποιους αγροτικούς δρόμους μέχρι να φτάσω στον δρόμο προς την παραλία Σαράντη …

Βγαίνουμε στην διασταύρωση για Δομβραινα, περνάμε και την Θίσβη και αρχίζουμε την ανάβαση, όσο ανεβαίναμε τόσο δρόσιζε …

Μια στάση για νερό πλησιάζοντας τις ανεμογεννήτριες και συνεχίζουμε προς την Αγία Άννα …

Πρίν φτάσουμε στο χωριό το βλέμμα μου κεντρίζει ένα λατομείο, όσο και αν πρόσεξα δεν είδα δρόμο να πηγαίνει προς τα εκεί …

Διασχίζουμε το χωριό και βλέπουμε μπροστά μας ένα χωματόδρομο να κατευθύνεται προς το λατομείο, χωρίς δεύτερη σκέψη μπαίνουμε και κλασικά λίγο μετά είναι σκουπιδότοπος, φτάνω και στο λατομείο, ο δρόμος δεν είναι και ο πιο εύκολος για ασφάλτινα λάστιχα αλλά τα καταφέρνουμε …

Βγάζουμε μερικές φωτογραφίες και συνεχίζουμε, περνάμε την Αγία Τριάδα χωρίς να σταματήσουμε και συνεχίζουμε στην επαρχιακή οδό Λιβαδειας – Θήβας …

Τα χιλιόμετρα περνούν χωρίς να το καταλάβουμε, η Bella τα καταπίνει αδιαμαρτύρητα …

Πηγαίνουμε δεξιά με 80-90 δεν έχει ιδιαίτερη κίνηση οπότε χανόμαστε και πάλι στις σκέψεις μας …

Το πνευματικό μας ταξίδι το χαλάει ένα ΒΜW GS το οποίο πέρασε δίπλα μας με αρκετά παραπάνω χιλιόμετρα  και ενώ υπάρχει αρκετός χώρος στον άδειο δρόμο σχεδόν μας ξύρισε …

Άκουσε τις ευχές του, ιδιαίτερα για το διαφορικό (δεν έχει νόημα να του ευχηθούμε να του καεί το βίντεο πλέον) και σύντομα τον ξεχάσαμε …

Στην επιστροφή στα καμμένα είχαμε καλύτερη εικόνα για την καταστροφή που έγινε …

Η καρδιά μας σφίχτηκε και πάλι …

Όσο έφτανε το μάτι, καταστροφή!!!

Θέλω να πιστεύω ότι οι διάφορες δράσεις που προγραματίζονται σε διάφορες καμένες περιοχές θα έχουν ουσία και διάρκεια …

Μια σύντομη στάση για νερό και μερικούς ξηρούς καρπούς, ένα τηλεφώνημα στο σπίτι ότι σε λίγο θα είμαστε εκεί μαζί τους και συνεχίζουμε …

Στην επιστροφή μας προσπέρασαν αρκετές μηχανές που γύρναγαν και αυτές από τις βόλτες τους 

Φτάσαμε σπίτι, η Bella πραγματική κυρία με πήγε και με έφερε, ταξίδεψε και το μυαλό και το σώμα, δεν ζήτησε τίποτα και έμεινε και καύσιμο για καμιά 150αρια χλμ ακόμα …

Σύμφωνα με τον σπιούνο στο κινητό κάναμε 220 χλμ και επιτέλους θα πάμε για το πρώτο σέρβις …

Πλέον ο μόνος προορισμός που έχει σημασία για μένα είναι η επιστροφή στο σπίτι και στους αγαπημένους μου, δεν έχει σημασία που θα πάω, απλά περιμένω πώς και πώς να γυρίσω πίσω σε αυτούς που έχουν σημασία για μένα, στην σύντροφο και στα παιδιά μου.

2 σκέψεις σχετικά με το “Αττικό – Βοιωτία με το Imperiale

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: