Στη λίμνη Δόξα και πέριξ αυτής με το Estrella που είναι όλο τρέλα

Μιας και το Himalayan ήταν εκτός περιμένοντας τα ανταλλακτικά για την επισκευή και μίας και δεν θα μπορούσα να πάω για την χωμάτινη μανιταρόσουπα είπα να γράψω μερικά ασφάλτινα χλμ για να ξεπεράσω την στεναχώρια ….

Εδώ και καιρό ήθελα να κάνω μια βόλτα με το Estrella είχε μείνει με το παράπονο από τότε που το αντικατάστησε το Himalayan στα ταξίδια…

Σάββατο βράδυ αργά κάθομαι και σκέφτομαι που να πάω …

Να πάω Φολόη;

Να πάω Λεωνίδιο;

Να πάω στην λίμνη Δόξα;

Τελικά αποφασίζω να πάω για αρχή στην λίμνη Δόξα μετά στα Καλάβρυτα και πίσω

Την άδεια την είχαμε πάρει..

Αυτή την Κυριακή δεν είχα οικογενειακές υποχρεώσεις …

Ετοίμασα γρήγορα γρήγορα τα πράγματα που θα έπαιρνα μαζί μου

Ξύπνησα το πρωί κατά τις 6 και ο καιρός ήταν βροχερός, έφτιαξα καφέ …

Έβγαλα τα σκυλιά βόλτα …

Άρχισαν οι σκέψεις που θα βάλω τα πράγματα δεν χωράνε στις δερμάτινες τσάντες του Estrella οι οποίες δεν είναι και αδιάβροχες …

Επιστρατεύτηκε σάκος και σακούλα σκουπιδιών για να τον κάνουμε αδιάβροχο …

Έχει πάει 8 ο καιρός δείχνει κλεισμένος, άρχισαν οι σκέψεις που θα πάω πάλι μέσα στην βροχή γιατί δεν κάθομαι σπίτι …

Τι είναι αυτό που μας κάνει να αναζητούμε το φευγιό;

Η βόλτα με την μηχανή είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία….

Βοηθάει στο να ξεφεύγουμε από την ρουτίνα μας …

Άλλοι καβαλάνε και πάνε σαν τον άνεμο προσπαθώντας να τα αφήσουν όλα πίσω τους …

Άλλοι καβαλάνε και πάνε πιο αργά και ρουφάνε τα πάντα τις εικόνες, τις μυρωδιές, το ταξίδι …

Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μακριά …

Άλλοι καβαλάνε για να πάνε μια κοντινή βόλτα …

Άλλοι καβαλάνε για την παρέα …

Άλλοι για να βγάλουν φωτογραφίες και βίντεο …

Κάποιοι το κάνουν και το κρατούν για τον εαυτό τους…

Κάποιοι άλλοι για να το δείχνουν σε γνωστούς και αγνώστους ….

…….

Όποιος και αν είναι ο λόγος η αιτία πάντως είναι ότι προσπαθούμε να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα μας και στην πορεία ίσως και να βρούμε κάτι που έχουμε χάσει ότι και αν είναι αυτό ….

Έχει πάει 9 παρά, έχει σταματήσει να ψιχαλίζει, φορτώνω και φεύγω ….

Στάση στον σταθμό στον Σκαραμαγκά για να βάλω αδιάβροχα έχει αρχίσει να ψιχαλίζει πάλι και ο καιρός προς την Κόρινθο είναι φορτωμένος.

Στο σταθμό είναι αρκετές μηχανές και περιμένουν ανυπόμονα …

Συνεχίζω Ελευσίνα, σταθμός διοδίων, βγαίνω στην παλιά Εθνική, όπου το Estrellaκι αισθάνεται καλύτερα …

Κόρινθος, Σολωμός, Χιλιομόδι, Νεμέα…

Δεν έβρεξε τελικά μόνο μερικές ψιχάλες που και που …

Οι πρώτες στάσεις για φωτογραφίες..

Παίρνω τον επαρχιακό δρόμο Νεμέας Λεβιδίου …

Ο ουρανός είναι ακόμα συννεφιασμένος και έχει μια δροσιά 🙂

Συνεχίζω στην επαρχιακή οδό Παλαιοπύργου – Νεμέας

Ο ήλιος έχει κάνει την εμφάνιση του ….

Λίγο πιο κάτω στάση να βγάλω τα αδιάβροχα ….

Ξαναπιάνω τον επαρχιακό Νεμέας – Λεβιδίου

Στον ορίζοντα φαίνονται οι χιονισμένες βουνοκορφές, που να ήξερα εκείνη την στιγμή ότι θα έβλεπα το χιόνι από πολύ κοντά ….

Στρίβω αριστερά και πιάνω την επαρχιακή Κάλιανου – Λεβιδίου …

Φθάνω στην λίμνη Στυμφαλία …

Προσπερνάω την λίμνη και συνεχίζω ….

Στήν Λαύκα παίρνω τον δρόμο πρός Καστανιά …

Και από εκεί τον επαρχιακό Κιάτου – Βυτίνας …

Η επόμενη στάση ήταν στην λίμνη Δόξα…

Είχα αρκετά χρόνια να πάω …

πολύς κόσμος, πολλά λεωφορεία, αυτοκίνητα ένα μεγάλο γκρούπ με μηχανές μόλις αναχωρούσε χαιρετηθήκαμε εθιμοτυπικά …

Προσπάθησα να τους χαιρετήσω όλους …

Δεν ανταποκριθήκαν όλοι …

Δεν πειράζει …

Βρίσκω ένα ήσυχο μέρος στην λίμνη και αράζω για καφέ και ένα σνακ …

Ο πρώτος στόχος είχε επιτευχθεί …

Ο καιρός πλέον ήταν ηλιόλουστος.

Άραξα ήπια τον καφέ μου απολαμβάνοντας τον ήλιο και την λίμνη …

Η ώρα πέρναγε και έπρεπε να συνεχίσω επόμενος σταθμός τα Καλάβρυτα …

Αφησα πίσω μου την πολύβουη λίμνη και σιγά σιγά ανηφόρησα στον επαρχιακό Λυκουρίας – Φενεού, με κατεύθυνση προς Λυκουρία ….

Μετά την Λυκουρία ακολουθώ τον επαρχιακό κάτω Κλειτορίας – Λυκουρίας …

Μετά την Κλειτορία πάιρνω τον επαρχιακό Καλαβρύτων – Φιλίας …

Είχα αρχίσει να πεινάω όποτε αναγκαστική στάση να ετοιμάσουμε το μεσημεριανό …

Μανιταρόσουπα (εντελώς τυχαία 😉 ) με φρυγανιές (ότι βρήκα τελευταία στιγμή στο σπίτι) …

Μετά το μεσημεριανό που δεν ήταν και ιδιαίτερα πετυχημένο συνέχισα προς Καλάβρυτα …

Περνάω σπήλαια Λιμνών, δεν έχω πάει ποτέ, δεν ήθελα να τα επισκεφτώ μόνος μου κάποια άλλη φορά με την οικογένεια ….

Φτάνω στην διασταύρωση για το χιονοδρομικό των Καλαβρύτων, το σκέφτομαι μπα λέω και συνεχίζω προς Καλάβρυτα, ήθελα να ανεφοδιαστώ με καύσιμα έιχα κάνει κοντά 230 χλμ και είχα φουλάρει στην Αθήνα …

Δεν περνάω 100 μέτρα από την διασταύρωση και αλλάζω γνώμη (μου αρέσει που είμαι σταθερός στις απόψεις μου)…

Αναστροφή και ανάβαση προς το χιονοδρομικό …

Το χιόνι δεν αργεί να φανεί στην άκρη του δρόμου …

Είναι 16:30 περίπου και όλοι κατεβαίνουν από το χιονοδρομικό …

Είμαι ο μόνος που ανεβαίνει και όλοι κοιτούν περίεργα τον τρελό με την μηχανή …

Φτάνοντας στο χιονοδρομικό το πάρκινγκ ήταν σχεδόν άδειο και όσοι υπήρχαν ετοιμάζονταν να κατηφορίσουν προς τα Καλάβρυτα …

Κάνει παγωνιά …

Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν …

Χωρίς πολλά πολλά ξεκινάω και έγω την κάθοδο προς τα Καλάβρυτα και προς πιο υψηλές θερμοκρασίες ….

Είναι περασμένες 5 όταν φθάνω στα Καλάβρυτα, σταματάω στο βενζινάδικο δίπλα από τον σταθμό τον ΚΤΕΛ.

Το φουλάρω, 9,6 λίτρα για 256χλμ είχα άλλα 2.5 λίτρα μέσα μια χαρά, από κατανάλωση καλά τα πάμε …

Στα Καλάβρυτα η θερμοκρασία ήταν αισθητά ανεβασμένη σε σχέση με το βουνό …

Κατεβαίνοντας από το χιονοδρομικό είχα δεί την ταμπέλα για την Ζαρούχλα …

Ρε λές να πάω από εκεί και να κατέβω Ακράτα και μετά να πιάσω την Εθνική και να επιστρέψω σπίτι …

Σύντομη διαβούλευση με το κινητό μου βγάζει καμιά ωρίτσα μέχρι την Ακράτα …

Οκ, φύγαμε λέω …

και αρχίζω να ανηφορίζω ξανά προς το χιονοδρομικό και την διασταύρωση για την Ζαρούχλα …

Το google maps μου δείχνει να πάω από ένα χωματόδρομο είναι 15 λεπτά πιο σύντομα ….

Ναι καλά λεώ ότι πείς ..

Συνεχίζω να ανεβαίνω δεν υπάρχει ψυχή είμαι μόνος μου …

Αν πάθω κάτι θα με βρουν την άνοιξη σκέφτομαι …

Συνεχίζω απτόητος ….

Τα δάχτυλα έχουν αρχίσει να παγώνουν …

Κάτω στα Καλάβρυτα δεν το σκέφτηκα καλά ….

Μετά το πάγωμα άρχισε ο πόνος …

Γνώριμος …

Αλλά είναι έντονος, έχω αρχίσει να μονολογώ και να τα βάζω με τον εαυτό μου και τις καταπληκτικές αποφάσεις που παίρνω…

Που θα πάει θα καβατζάρω τον αυχένα σκέφτομαι και θα πέσω σε χαμηλότερα υψόμετρα και θα άνεβει η θερμοκρασία …

Πλέων δεν νιώθω τα δάχτυλα των χεριών …

Είναι το μόνο σημείο που η χαμηλή θερμοκρασία με ενοχλεί …

Ο πόνος πλέων έχει γίνει ανυπόφορος …

Κάθε τράβηγμα του φρένου η του συμπλέκτη προκαλεί πλέων πόνο και στους καρπούς από το σφίξιμο …

Υπάρχει και μια καθυστέρηση από την στιγμή που το μυαλό θα δώσει την εντολή μέχρι το σώμα να εκτελέσει …

Μετά τον αυχένα έκανε την εμφάνιση του και ο πάγος …

Ευκολάκι …

Σιγά σιγά κατηφόριζα προς τα κάτω και η θερμοκρασία ανέβαινε…

Ο πόνος στα δάχτυλα υποχωρούσε …

Αλλά στους καρπούς παρέμεινε …

Ήταν η μόνη στιγμή που θα ήθελα να έχω παραπάνω κυβικά για να μην κάνω συχνές αλλαγές ταχυτήτων …

Κάθε αλλαγή συνοδεύεται από μούγκρισμα ….

Έχω την εντύπωση ότι ακούγομαι πιο δυνατά από ότι το μηχανάκι …

Στάση για ξεκούραση, δέν πάει άλλο …

Τουλάχιστον δέν κρυώνω πλέων ….

Έχω αφήσει πλέων πίσω μου τα χιονισμένα βουνά και την παγωνιά μαζί τους …

Στην διασταύρωση για Ζαρούχλα κάνω αριστερά και κατευθύνομαι για Ακράτα …

Έχει αρχίσει πλέων να σκοτεινιάζει …

Τα φώτα φέγγουν πολύ κοντά …

Δεν βλέπω …

Κόβω ταχύτητα για να προλαβαίνω τις στροφές οι οποίες εμφανίζονται ξαφνικά μπροστά μου …

Κάπου στο βάθος πίσω μου έρχεται ένα αυτοκίνητο το περιμένω …

Τον αφήνω να με περάσει και τον ακολουθώ για να μην βρεθώ σε κανένα γκρεμό …

Δύσκολη η κατάβαση μέχρι την Ακράτα …

Με κούρασε …

Βγαίνω εθνική, πάω να πληρώσω στα διόδια μου πέφτουν τα κέρματα κάτω.

Κατεβαίνω τα μαζεύω τα ρίχνω στο μηχάνημα …

Πάω να βάλω τα γάντια, και μια ωραία γυναικεία φωνή ακούγεται να με ρωτάει αν χρειάζομαι βοήθεια …

Όχι καλό μου μηχάνημα του απαντάω σε ευχαριστώ …

Κουμπώνω πρώτη και χάνομαι στο σκότος …

Στην Εθνική ταξιδεύω με 90-100 έχει λίγη κίνηση είναι και Κυριακή απόγευμα …

υπάρχουν και οι γνωστοί (μπιπ) που πάνε με χίλια …

δεν μέ αγχώνουν βρίσκω μια νταλίκα την προσπερνάω τις κάνω νόημα και μπαίνω μπροστά της και κρατάω σταθερή την απόσταση μου απο την νταλίκα …

Τουλάχιστον έτσι δεν κινδυνεύω να με παρασύρει κάποιος (μπιπ) …

Φτάνω στα διόδια του Κιάτου…

ίδια διαδικασία, σταματάω βγάζω γάντια, βγάζω πορτοφόλι, βγάζω κέρματα ..

μου πέφτουν κάτω …

η υπάλληλος ευγενέστατη με ρωτάει πόσα μου έπεσαν,

ένα ευρώ της λέω.

Θα τα μαζέψω εγώ μου λέει,

τις δίνω άλλα 60 λεπτά,

μου δίνει την απόδειξη και μου εύχεται καλό ταξίδι,

την ευχαριστώ και αρχίζω …

βάζω το πορτοφόλι στην τσέπη, βάζω γάντια και ξεκινάω …

Στην Κόρινθο βγαίνω στην παλιά εθνική…

Μέγα λάθος …

πάλι έχω θέμα με τα φώτα μιας και δεν φωτίζεται ο δρόμος …

Η τεχνική γνωστή πλέων, ακολουθώ ένα αυτοκίνητο ….

Φτάνω σπίτι, ξεφορτώνω, το ταξίδι είχε τελειώσει …

450 χλμ σχεδόν σε 11,5 ώρες …

επέστρεψα στην ρουτίνα μου και την οικογενειακή θαλπωρή …

αφού τελειώσουν τα καλωσορίσματα πρέπει να βγάλω τα σκυλιά βόλτα ….

Αργά το βράδυ κατά τις 12 πέφτω ξερός για ύπνο …

Η επόμενη μέρα έχει το γνωστό πρόγραμμα πρωινό ξύπνημα, πρωινό για τα παιδιά, βόλτα τα σκυλιά και μετά δουλειά ……

One thought on “Στη λίμνη Δόξα και πέριξ αυτής με το Estrella που είναι όλο τρέλα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: