Μια βόλτα μέχρι τον Απολλωνα

Οι Ολύμπιοι συνωμότησαν μεταξύ τους, με τον καιρό, με την σύζυγο, με τον Γούγλη έτσι ώστε να καταφέρω και να επισκεφτώ τον Απόλλωνα αλλά και να περάσω ωραία και να δω μέρη που δεν είχα ξαναδεί.

Οπότε το Σαββατο που μας πέρασε ξεκίνησα 07:45 και επέστρεψα στις 20:23 μετά από 487 χλμ και 48,5 ευρώ έξοδα.

Σε αυτό το ταξίδι θα ήμουν μόνος, ο τζουνιορ δεν θα ακολουθούσε αυτή την φορά (αυτός έχασε ) έχει αγώνες την αλλη εβδομάδα και δεν ήθελα να τον κουράσω.

Μέχρι την έξοδο για το Κιάτο πήγα από την εθνική με 100-110.

Πρώτη στάση στην ΒΡ πρίν τα διόδια του Κιάτου για ανεφοδιασμό

Μπουγατσα με κρέμα και φραπε για μένα, απλή αμόλυβδη για το Himalayan

Πήρα την έξοδο για Κιάτο – Στυμφαλία και ακολουθούσα τις οδηγίες του Γούγλη,
δεν είχε κίνηση ήμουν σχεδόν μόνος μου στον δρόμο

Η θέα ήταν καταπληκτική, ατενίζοντας τα χιονισμένα βουνά (αν δεν κάνω λάθος είναι το όρος Κυλλήνη)

Συνεχίζω στην Επαρχιακή οδό Κιάτου – Βυτίνας (ακολουθώντας πάντα τις οδηγίες του Γούγλη)
και πριν τους Καλλιανους στρίβω αριστερά στην Επαρχιακή οδό Καλλιανου – Λεβιδίου.

Σταση για φωτό αλλα και για να βεβαιωθώ ότι ο Γούγλης με πάει σωστά, ο δρόμος στενός δίπλα απο την λίμνη Στυμφαλία δεν θύμιζε με τίποτα επαρχιακή όδο.

Ο Ηρακλής είχε κάνει καλή δουλειά όσο και αν κοίταξα δεν είδα πουθενά καμία κακιασμένη όρνιθα

Συνεχίζω στην επαρχιακή οδο Νεμέας – Λεβιδίου

Το Himalayan στο φυσικό του τοπίο

Συνεχίζω στην Νεμέας – Λεβιδίου και η θέα είναι καταπληκτική, και το μοντέλο πάντα διαθέσιμο να ποζάρει

Στον ίδιο δρόμο λιγο μετά το χωριό Κανδήλα

Συνεχίζουμε στην Εθνική οδό Τρίπολης – Ολύμπίας.

Στο Λεβίδη ήταν παρακαρισμές πολλές μηχανες, δεν σταμάτησα συνέχισα το μοναχικό μου ταξίδι.

Λίγο μετα το Λεβίδη στάση για φώτο αφήνοντας τα χιονισμένα βουνά πίσω μας

Επόμενη στάση πρίν την είσοδο της Δημητσάνας

Δεν σταμάτησα στην Δημητσάνα δεν υπήρχε χρόνος, κάποια άλλη φορά.
Με το που μπήκα στο χωριό έστριψα δεξιά στο πρώτο δρόμο με κατεύθυνση προς Ζατούνα.

Μια στάση στην βρύση στην έξοδο της Δημητσάνας

Η Ζατούνα, όμορφο χωριό και ο Γούγλης με οδηγεί στην εξοδο του χωριού, ενας δρόμος που αν περάσει αυτοκίνητο θα γδαρθεί από τα βάτα, λίγο πιο κάτω η άσφαλτος εξαφανίζεται και κάνει την εμφάνιση του το χώμα, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι που με πάει ο Γούγλης.

Στάση για να δουμε που πάμε και να βεβαιωθούμε οτι οι Ολύμπιοι δεν πάιζουν και αυτοί μαζί μου.

Ο Γούγλης δείχνει οτι είμαι στην Επαρχιακή οδό Μονών Α. Ιωάννου Προδρόμου

Δεν υπάρχει ψυχή να ρωτήσω, αλλά και τι να τους πω; πως θα παώ στον Απόλλωνα

Συνεχίζω μεχρι το χωριό Βλαχορράπτης όπως μου λέει ο Γουγλης.

Στην είσοδο του χωριού με περιμένει ένα παλιό Land Rover

Το χωριό έρημο μια θειά με κοιτάει παράξενα σαν να είδε εξωγήινο
Στρίβω δεξία (σύμφωνα πάντα με τον Γούγλη) προς το γεφύρι του Κούκου

http://www.arcadiaportal.gr/sights/gefyri-toy-koykoy

Εγώ θέλω να φτάσω Ανδρίτσαινα.

Λίγο πιο κάτω σταματάω, λέω δεν παίζει να πηγαίνω σωστά και άντε και χαθήκαμε εδώ αντε να γυρίσω πίσω στην Δημητσάνα.

Τουλάχιστον η θέα ήταν ωραία

Και το μοντέλο όπως πάντα πρόθυμο

Λίγο πιο κάτω έφτασα και στο Γεφύρι, το κοιτάω, λέω δεν παίζει να περνάνε από εδώ αυτοκίνητα

Από κάτω κυλάει ο Αλφειός

Συνεχίζω, ο δρόμος γίνεται πάλι χωματόδρομος και οι οδηγίες λένε να στρίψω δεξιά, αριστερά πας στους καταρράχτες Βρόντου, φαίνονται στο βάθος αλλά θέλει περπάτημα άλλη φορά να μην είμαι μόνος μου, να έχω να δώ και κάτι με τον Νίκο.

Στρίβω δεξιά και αρχίζω να ανεβάινω το βουνό, το χώμα νωπό άλλα δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα, ανεβαίνω ανεβαίνω και είμαι σίγουρος ότι έχω χαθεί, αντε να με πιάσει λάστιχο εδω πάνω σκέφτομαι η να φαω καμιά σαβούρα θα με ψάχνουν σαν τον “καθηγητή” και δεν θα με βρίσκουν.

Στάση για να δουμε που πάμε, αφού βρήκαμε μια ωραία πέτρα στην μέση του δρόμου σταματήσαμε (το σταντ βούλιαζε στο μαλακό χώμα).

Το μοντέλο πρόθυμο να ποζάρει για άλλη μία φορά (δεν μου λέει ποτέ όχι)

Δεν το σβήνω, φοβάμαι και αν δεν πάρει μπροστα; σκέφτομαι.

Ο Απόλλωνας πρέπει να έχει συνεννοηθεί με τον Γούγλη και να μου κάνουν πλάκα.
Είμαι σίγουρος ότι και οι δώδεκα Ολύμπιοι γελάνε μαζί μου.

Συνεχίζω να ανεβαίνω στο βουνό, το Himalayan σταθερότατο και δεν προβληματίζεται είναι αλλώστε στο στοιχείο του.

Στρίψε δεξιά με ενημερώνει ο Γούγλης, με δουλεύει σκέφτομαι, δεν υπάρχει δεξιά μόνο γκρεμός, συνεχίζω αυτός επιμένει “στρίψε δεξιά” δεν υπάρχει δεξιά του φωνάζω, αλλά αυτός εκεί τα χαβά του.
Λίγο πιο πάνω υπάρχει διχάλα πάω δεξιά, το έδαφος εχεί γίνει πετρώδες το πίσω λάστιχο χαζοσπινάρει που και που, αλλά δεν με προβληματίζει, “στρίψε δεξια” με ενημερώνει πάλι και μετά από λιγο φτάνω σε διασταύρωση με ασφάλτινο κεντρικό δρόμο.
Δεν έχει το θεό του ο Γούγλης με πήγε από την πιο σύντομη διαδρομή, ευτυχώς πέρναγε

Μετά από λίγο φτάνω στην Ανδρίτσαινα

Συνεχίζω ακολουθώντας της οδηγίες του Γούγλη και τις πινακίδες, δεν υπάρχει χρόνος για τους καταρράκτες της Νέδας άλλη φορά λέω από μέσα μου μαζί με τον Νίκο.

Φθάνω στον Ναό κατεβαίνω ανακουφισμένος και χαμογελαστός που το πρώτο σκέλος της διαδρομής τελείωσε, παραδόξως δεν αισθάνομαι κούραση.

Προχωράω στον ναο πληρώνω 3 ευρώ εισιτήριο και ο φύλακας με ενημερώνει οτι έχω μια ώρα μέχρι να κλείσουν

ετοιμάζω το μεσημεριανό μου είναι περίπου 16:00 το κουβάλαγα απο το πρωί

Μπουγάτσα με τυρί φραπεδάκι και για επιδόρπιο μπισκότα

Ξεκινάω για την επιστροφή, αποφάσισα να γυρίσω απο την εθνική, ετσι και αλλιώς θα με έπιανε η νύχτα δεν είχε νόημα να παω από τους επαρχιακούς.

Βουρ λοιπών για την Εθνική η οποία ήταν κοντά μια ώρα μακρια σύμφωνα με τις οδηγίες του Γούγλη

Πινακίδα στην διασταύρωση με το χωριό Σκληρός

Μου έκανε εντύπωση ότι υπήρχαν πολλές Ελληνικές σημαίες όχι μόνο στα σπίτια άλλα και σε ασχετά μέρη (για μένα τουλάχιστον)

Ο δρόμος έχει ενδιαφέρον πρίν τον Αμπελιώνα

Παίζοντας με τις σκιές

Η ασφαλτος για άλλη μια φορά είχε εξαφανιστεί

Αντικρίζοντας τα εργοστάσια στην Μεγαλόπολη

Πλησιάζοντας στην Εθνική ο δρόμος άδειος (επαρχιακή οδος Μεγαλόπολης – Βάστα)

Η επιστροφή από την εθνική ήταν βαρετή αν εξαιρέσεις ένα σύννεφο απο μυγάκια, θόλωσαν τα πάντα ξαφνικά μπροστά μου, γενοκτονία σκέτη.

Η ταχυτήτα έπαιζε απο 100 -120, το Himalayan κατάπινε τα χλμ.

Η κατανάλωση από το Κιάτο μέχρι τα ΣΕΑ Νεστάνης ήταν 3.77 λιτρα/100

Μετα τα διόδια της Κορίνθου άρχισε να φυσάει δυνατά, από τις λίγες φορές που δεν με τρόμαξε και δεν με προβλημάτισε ο αέρας, μπορεί να έπαιρνα κλίση σε κάποιες δυνατές ριπές αλλά δεν έφευγα από την πορεία μου, φύσαγε μέχρι την Ελευσίνα.

Η διαδρομή που ακολούθησα ήταν


και για την επιστροφή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: